WSPOMNIENIA DZIEWCZYNY Z ZESPOŁU ,,BALLADA”

Stulecie szkoły zmusza do refleksji. Zmieniają się czasy, osiągnięcia i techniki. Ale dlanauczyciela pozostaje jedna niezmienna i najważniejsza wartość - DZIECKO. Jego ukształtowanie, wykształcenie i przyszła pozycja w świecie tworzą nasząświadomość, że to my - Polacy. Wspólny front: dom, nauczyciele, szkoła - to czynniki wpajające postawy patriotyzmu i świadomość obywatelstwa. Wszystkie działania ogniskowaliśmy na doskonaleniu pracy dydaktycznej, jak i kulturowej. Nasz harcerski 40 - to osobowy zespół artystyczny ,,Ballada” uświetniał programem artystycznym wiele imprez miejskich w Hali MOSiR. Także działalność sportowa i poczucie dumy z własnych osiągnięć w sobotnich konkursach międzyklasowych tzw. RAMBITACH kształtowały przyjaźniei empatię międzyludzką. Patronowało temu wspaniałe Grono Pedagogiczne wiążąc działania młodzieży z pieśniązespołu Mazowsze, wybraną przez dzieci, jako hymn szkoły: ,,Ukochany kraj, umiłowany kraj (…)ukochany jedyny nasz Polski”. Poznawali go nie tylko przez naukę, rajdy i wycieczki turystyczne. Samorealizacjaw różnorodnych kółkach zainteresowań kształtowała ich osobowość, budując system wartościprowadzący do stwierdzenia: ,,To mój Nauczyciel, moi koledzy, moja szkoła!” Przemijalność i upływ czasu to jedyne trwałe wartości i zasady, których nie jesteśmyw stanie powstrzymać. Jednak nie przemija to, co w wychowaniu ofiarowaliśmy naszym uczniom. Trawestując słowa wiersza polskiego poety Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego ,, Jesteśmy w pół drogi. Droga pędzi z nami bez wytchnienia. Chciałbym ich ślad na tej drodze, ocalić od zapomnienia...